Doerak

In memoriam……
Vanmiddag kregen we een telefoontje van de chirurg dat onze lieve Doerak onverwachts van ons heen gegaan is. Doerak is vanmorgen geopereerd aan een gezwel in zijn kaak en de operatie was heel goed gegaan en de narcose had hij goed doorstaan. Bij het wakker worden is zijn ademhaling gestopt en heeft een team alles tevergeefs geprobeerd om Doerak weer stabiel te krijgen maar het mocht niet baten.
Dit verlies komt voor ons zo onverwachts dat we er allemaal enorm verdrietig van zijn.

Doerak deed zijn naam eer aan en we gaan hem enorm missen.
April 2019 kregen we een groep katten in de opvang, enorm ziek, angstig, verwaarloosd, getreiterd en wie weet wat nog meer. Doerak sloeg, beet en blies aan één stuk door, dat laatste heeft hij tot vandaag naar bijna iedereen volgehouden, behalve naar mij. Doerak werd in 2019 twee maal aan zijn gebit geholpen, waarbij hij bij zijn laatste tandartsbezoek uiteindelijk zijn hele gebit in moest leveren. Doerak mocht bij de dierenbescherming in Den Haag een aantal weken herstellen omdat het gastgezin geen vooruitgang kreeg en hem niet vertrouwden. Hij was onhandelbaar, ook bij de dierenarts. Uiteindelijk heb ik hem in september opgehaald en in de logeerkamer los gelaten. Hij had al genoeg hokken gezien. Dat was de laatste glimp die ik van Doerak dat jaar gezien heb, ik heb hem al die tijd niet gezien of gehoord. Ik woog zijn voerbak en verschoonde zijn kattenbak dagelijks. Dit waren ook de enige tekenen en sporen van Doerak. Toen hoorde ik ’s-nachts een heel klein en lief miauwtje af en toe uit de logeerkamer komen en ik heb de deur open gezet en afgeschermd met een hoge kattenbench. Zo had hij wel contact met mijn katten. Zo ging ik steeds een stukje verder en haalde ik uiteindelijk ook de bench opzij. Op 8 februari 2020 kwam hij naar me toe en snuffelde hij aan mijn uitgestoken hand en kreeg ik ook een likje. Achteraf denk ik dat ik hem op dat moment ook in mijn hart gesloten heb. Toen ging het snel. Na een paar weken kwam hij beneden en eenmaal in de huiskamer rende hij op mij af, sprong naast me op de bank en ging tegen me aan staan, snuffelde aan mijn wang en gaf me een kopje en vervolgens ging deze bul in mijn nek liggen. Pas dit jaar heeft het vaste bezoek hem heel vluchtig gezien en horen blazen en uiteindelijk ook al kunnen aaien. Ik kon bijna alles met Doerak, maar in een vervoersmandje krijgen was elke keer weer traumatisch voor Doerak en een workout voor mij.
Het was een ondeugd hier in huis. Doerak was een dominante, maar heerlijke kater en dat liet hij graag merken door als uitsmijter bij het kattenluikje te bivakkeren en als er een kat door het luikje kwam kon deze een tik tegen het achterwerk krijgen. Ook achtervolgde hij regelmatig even een van de katten om aan te geven dat hij de baas in huis was en als ik een van de katten, maar vooral Dribbel corrigeerde, deed Doerak het ook nog eventjes.
Vorig jaar heeft onze dierenarts Laura een bult uit de onderkaak weggehaald, deze is weer terug gekomen en het bleek kanker te zijn. Afgelopen maandag heeft Doerak een CT-scan gekregen om te kijken of het uitgezaaid was en het bleek gunstig te zijn. We besloten om het advies om het gezwel operatief te verwijderen op te volgen en zo geschiede vanmorgen. Je kwam van zo ver en je had een enorme gunfactor, maar vooral…..je had het verdient.

Lieve Doerak, ik hoop dat je nu bij je oude eigenaren op schoot ligt. We gaan je hier enorm missen en we gaan je nooit vergeten, lief doerakje van ons.